Het is alweer een tijdje geleden, maar we willen nog even een terugblik werpen op ons geweldige kamp als afsluiting van het afgelopen seizoen. Hiermee geven wij ook alvast een vooruitblikje, want 9 juli 2027 wordt er weer een kamp georganiseerd voor de nieuwe O12/13 lichting. Wij hopen alle kinderen daarbij te kunnen verwelkomen. Dus zet ‘m alvast in de agenda’s! 

Drie dagen vol avontuur, chaos, plezier en… buurvrouw Toos!

Daar stonden we dan: een bus vol enthousiaste kinderen, trainers en begeleiders, klaar voor Kamp 2026 in Lierop! Iedereen was op tijd aanwezig en terwijl de ouders hun kinderen uitzwaaiden, werd de touringcar – pardon, touringcarchauffeur Hansie – vakkundig volgeladen. George maakte nog snel een mooie foto en daarna konden de kinderen uitbundig de bus in.

Wouter kreeg de belangrijke taak om alle kinderen te tellen.

Dat moest natuurlijk een paar keer opnieuw. En alsof we nog niet eens vertrokken waren, kwamen de eerste broodjes, snoepjes en andere versnaperingen al tevoorschijn. Hansie nam vervolgens nog even de huisregels van de bus door. De kinderen waren zichtbaar onder de indruk van deze zeer belangrijke instructies.

Na ongeveer een uur was het tijd voor de inmiddels traditionele, sensationele en verhalende bingo van bingomeister Ferdy. De bovenste rij moest als eerste worden gevuld. Voor sommige kinderen was bingo blijkbaar nog een compleet nieuw fenomeen. Zij streepten alleen de nummers op de bovenste rij af, terwijl de overige nummers op hun kaart vrolijk werden genoemd, maar verder volledig werden genegeerd. Je gelooft het niet!

Er waren mooie prijzen te winnen: een beertje, ballen en pingpongsetjes. En het mooiste van alles? De kinderen waren zó druk met de bingo bezig, dat ze elkaar in de bus even vergaten lastig te vallen. De touringcarchauffeur was er compleet ondersteboven van!

Aankomst in LieropAan het einde van de dag kwamen we enigszins vermoeid aan op onze accommodatie in Lierop. Dit jaar verbleven we in een prachtig landhuis, of eigenlijk een voormalige garage voor landbouwwerktuigen. Voor de deur lag een enorm grasveld, daarnaast stond een slaapaccommodatie met zeven zalen en om de hoek lag een flink stuk bos. Kortom: opnieuw een geweldige plek voor een fantastisch kamp.

Mirelle, David en Stefanie hadden weer van alles geregeld. Voor de kinderen en leiding stonden heerlijke broodjes met knakworsten klaar. Wat een toppers! Maar voordat we verdergaan, moeten we eerst iemand introduceren: buurvrouw Toos.

Buurvrouw Toos woont in het naastgelegen landhuis en maakte op een bijzondere manier kennis met onze groep. Ze kwam vertellen dat de muziek toch echt te lang aanstond en dat haar hondjes daar onrustig van zouden worden. We waren nog niet eens over de afgesproken tijd heen, maar uiteraard waren we begripvol. Toos verdween weer en wij gingen verder met het programma.

Omgekeerd verstoppertje: de jacht op de leiding

Daarna stond het spel ‘Omgekeerd verstoppertje’ op het programma. Inssaf, Diego en Vince hadden een geweldig spel bedacht waarbij de trainers en begeleiders zich mochten verstoppen. Dat bleek achteraf een nogal kansloze missie.

De kinderen waren namelijk niet bepaald van plan om rustig te zoeken. Eén voor één werden de verstopte trainers opgespoord en opgepakt door een horde overenthousiaste kinderen. De verstopplekken van de leiding waren blijkbaar niet al te best. Daarna was het tijd om naar bed te gaan.

Euh… ja… Naar bed…

De slaapzalen vulden zich met kinderen, snoep, gelach, geklets en vooral heel veel energie. De leiding probeerde de kinderen tot diep in de nacht in slaap te krijgen. Dat lukte… gedeeltelijk. Of eigenlijk: nauwelijks.

Wakker worden!

De volgende ochtend begon met het inmiddels bekende ritueel: opstaan.

Een keiharde muziekbox werd aangezet met de stem van Jochem Meijer die iedereen luidkeels aanspoorde met het lied “wakker worden”. Je zou bijna medelijden krijgen met die slaperige koppies.

Gelukkig stond er een heerlijk ontbijt klaar. Dat ging er bij de kinderen – ondanks het vroege tijdstip – goed in.

Daarna begon het activiteitenprogramma. De groep werd opgesplitst.

Een groep ging aan de slag met allerlei teambuildingsactiviteiten. Met knopen, touwen, palen en een flinke dosis samenwerking moesten verschillende opdrachten worden uitgevoerd. Er werden onder andere katapulten gebouwd, kinderen moesten door de gaten van een reusachtig spinnenweb klimmen (kinderen hebben geen idee hoe groot hun lichaam inmiddels is geworden) en er was een uitdagend spel waarbij een denkbeeldig eiland met behulp van palen en tonnen moest worden beklommen.

Wat was het mooi om te zien hoe de kinderen, na de nodige chaos, uiteindelijk toch tot oplossingen kwamen. Door te communiceren, te proberen en vooral gewoon te doen. Met geweldige begeleiding van het outdoor team werd er volop samengewerkt.

De andere groep ging dansen op een plateau met vier knoppen. Op een scherm werden danspasjes voorgedaan die de kinderen vervolgens zo snel mogelijk moesten nadoen. Je kon meteen zien wie er talent had voor dansen… en wie vooral heel veel enthousiasme had.

Na drie rondes waren de meeste kinderen wel een beetje klaar met dansen en werd er gewisseld met de groep die boven aan het lasergamen was. Na twee fanatieke potjes lasergamen ging iedereen terug naar het landhuis voor de lunch.

Daarna werden de groepen opnieuw gewisseld.

Drone-drama en buurvrouw Toos – deel 2

Inmiddels was de temperatuur behoorlijk opgelopen. Heinse wilde zijn drone nog even uitproberen om mooie beelden van bovenaf te maken. Het kleine vliegtuigje ging de lucht in en nog geen twee minuten later ging de telefoon.

De eigenaresse.

Dat bleek namelijk niet helemaal de bedoeling te zijn vanwege de privacy. En toen bleek ook nog dat de eigenaresse binnen een minuut nadat de drone van Heinse airborne was gegaan, was gebeld door… jawel: buurvrouw Toos.

Heinse keek naar zijn drone alsof hij Denzel Dumfries was die zojuist een penalty had gemist.

Tja… buurvrouw Toos. We zouden nog meer van haar horen.

Omdat het inmiddels wel erg warm werd op het grasveld, werd het programma iets eerder beëindigd.

En toen was het tijd voor iets waar iedereen ontzettend veel zin in had:

ZWEMMEN!

Met de bus – euh, sorry, de touringcar – vertrokken we naar het zwembad. De kaartjes waren al geregeld, dus we konden zo doorlopen. Op het enorme grasveld was ruimte genoeg voor iedereen.

In het zwembad was dat iets anders. Vooral voor de kinderen die zich hadden vastgekleefd aan een gigantische drijvende frikandel. Als een groep Argentijnen trokken ze door het water, terwijl de overige bezoekers zich met een glimlach probeerden aan te passen aan onze aanwezigheid.

Na het zwemmen werd er nog wat gekletst en daarna ging iedereen weer terug naar het landhuis.

Slip & Slide

Na een heerlijke douche en wat rust stond de Slip & Slide op het programma, onder leiding van Heinse. Een groot stuk zeil werd voorzien van een flinke hoeveelheid water en zeep en veranderde daarmee in een zelfgemaakte glijbaan. De kinderen namen een flinke aanloop en probeerden zo ver mogelijk over het zeil te glijden. En natuurlijk werd er volop gelachen, gegleden en opnieuw geprobeerd om nóg verder te komen.

Daarna maakten de kinderen zich weer fris voor de avond en de tweede nacht.

Maar toen kwam buurvrouw Toos opnieuw in beeld.

Buurvrouw Toos – deel 3

Er waren kinderen in het bos aan het spelen. Op zich niets bijzonders, want dat stuk bos hoorde bij onze afgehuurde locatie.

Buurvrouw Toos was echter haar hondjes aan het uitlaten en die hondjes kwamen gezellig bij de kinderen staan. De kinderen speelden wat met de dieren en iedereen leek het prima naar zijn zin te hebben.

Iedereen… behalve Toos. Er gingen een paar draadjes los. Toos flipte volledig en begon de kinderen flink toe te spreken. Daarna kreeg ook de leiding nog even de volle lading. We hebben Toos maar even laten uitrazen. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat de rust weer terugkeerde.

De spelletjes gingen verder en bij de begeleiding werd ondertussen een nieuw spel geïntroduceerd: Perudo.

Wat een spel!

Raden, gokken, bluffen en elkaar vooral lekker uitdagen. Het duurde niet lang voordat de begeleiders volledig verslaafd waren. Sterker nog: na die avond hebben meerdere begeleiders dit fantastische spel direct aangeschaft.

WK voetbal

Tussen alle activiteiten door was er natuurlijk ook nog tijd voor een beetje ontspanning. Er werden maar liefst twee spannende voetbalwedstrijden gezamenlijk gekeken: België – Spanje en Noorwegen – Engeland.

Met de kinderen en begeleiding werd er fanatiek meegeleefd.

De tweede nacht

Na een zalige en zachte nacht – alhoewel sommige begeleiders blijkbaar flink wat bossen hebben omgezaagd – werden we opnieuw wakker gemaakt door de enorme geluidsbox.

Deze ochtend leek hij nóg harder te staan.

Om 7.00 uur werden de kinderen wakker gemaakt. De slaperige gezichten waren werkelijk prachtig om te zien. Daarna was het tijd om alles in te pakken, te ontbijten en de accommodatie netjes achter te laten.

Op naar de touringcar en op naar Toverland!

Bij aankomst bleek het een rustige dag te zijn in het park. De groep verzamelde zich op het vaste verzamelpunt. Dit was het ankerpunt waar altijd een begeleider aanwezig was.

Dat bleek maar goed ook, want één van de kinderen werd helaas ziek. De EHBO kwam even kijken en na wat brood naar binnen te brengen ging het gelukkig alweer snel beter. Daarna kon iedereen weer volop genieten.

De Fenix was volgens Wouter absoluut de moeite waard. Hij omschreef de attractie als een heerlijke zweefvlucht. Anderen hebben daar een iets andere mening aan over gehouden. Die ervaarden de Fenix meer als een agressieve achtbaan met loopings, duizelingwekkende hoogtes en waanzinnige snelheden.

Dan maar de houten achtbaan?

Die zag er in ieder geval een stuk rustiger uit. Nou… niet dus. Deze houten achtbaan bleek een echte wolf in schaapskleren. De snelheid was zo hoog dat je je afvroeg hoe zo’n lief uitziende houten baan dit überhaupt voor elkaar kreeg.

Dan maar rustig bijkomen in de Djengu River. Wat een geweldig pretpark is Toverland. En wat hebben de kinderen genoten!

Om 14.30 uur was het tijd om te verzamelen. Om 15.00 uur vertrokken we weer richting SJC.

In de bus bleef het nog lange tijd gezellig en onrustig. Er werd gekletst, gelachen en sommige kinderen speelden nog wat – soms behoorlijk baldadige – spelletjes met elkaar. Maar hoe dichter we bij SJC kwamen, hoe meer de sfeer veranderde. 

Toen klonk het ineens door de bus: “Hansie bedankt! Hansie bedankt!”

Een prachtig einde van een geweldige busreis. Bij SJC aangekomen werd er nog wat opgeruimd en daarna konden de kinderen uitstappen.

Veilig. Moe. Voldaan.

Jongens en meiden: het was weer een fantastisch kamp!

Wat hebben we met elkaar mooie avonturen beleefd. Wat hebben we gelachen, gespeeld, geslapen – of in ieder geval geprobeerd te slapen – en wat hebben we samen prachtige herinneringen gemaakt.

Een kamp om nooit te vergeten!

Met dank aan onze sponsors:

Dit kamp zou niet mogelijk zijn geweest zonder de steun van drie partijen die we graag hartelijk willen bedanken:

De supportersclub van SJC

voor hun bijdrage aan het weekend.

Bergbanket

voor de heerlijke koekjes.

Flowervision Lancashire

voor het ijsje in het zwembad.

Namens alle kinderen en de begeleiding: heel hartelijk bedankt!